No dobra, jestem oburzona. Nie swoją sytuacją na rynku pracy tylko rynkiem pracy generalnie. Od jakiegoś czasu z dużą regularnością kupuję świąteczną wyborczą, która mogłaby swobodnie zmienić tytuł na „Problemy z zatrudnieniem młodych & zagrożenie prywatności jednostki w świecie zdominowanym przez media społecznościowe i w ogóle globalną sieć”, bo właściwie głównie te 2 obszary tematyczne są eksplorowane przez redaktorów.

No i kupuję dziś tę wyborczą, otwieram, widzę to co zwykle i znowu mam wrażenie uczestnictwa w jakiejś farsie. W Wysokich Obcasach jest cały przekrojowy tekst o kobietach, które powysyłały setki, tysiące CV i mimo wysokich kwalifikacji przegrały w zabawie w kotka i myszkę  z urojonym pracodawcą. Kobiety opowiadają jakieś niedorzeczności. Że np. potencjalny pracodawca czepiał się ich wyglądu, za wysokich kwalifikacji, zachęcał do wysyłania zdjęć sylwetki, zastanawiał się, czy nadwaga nie wywoła chorób, których naturalnym przedłużeniem będzie zwolnienie lekarskie i tak dalej. No i wiadomo – bezwzględny zakaz ciąży. I Dalej. Czy pani się zgadza na wyjazdy w podróże służbowe? CZY MOŻE PANI SPAĆ W SAMOCHODZIE NA TAKICH WYJAZDACH? WYTRZYMAĆ 8 GODZIN BEZ JEDZENIA? No i w perspektywie jakieś głodowe zarobki, z których nie da się utrzymać, bo nie żyjemy na księżycu i trzeba płacić na ciepłą, zimną wodę, Internet, telewizję, ogrzewanie I do tego kupować to wszystko, co pokazują reklamy, bo inaczej cały ten kołchoz w postaci polskiej gospodarki runie. Artykuł naprawdę makabryczny i oburzający. Ukazujący jakiś przeogromny błąd systemowy, który został popełniony gdzieś pomiędzy katastrofą, a smoleńską.

Magazyn z kolei otwiera wkurwiający wywiad  z profesorem Wojciechem Cellarym, który z dużą dozą nonszalancji dywaguje, że co to jest za absurdalny pomysł, żeby w ogóle oczekiwać od pracy poczucia bezpieczeństwa? I obok propagandowa fotografia młodych zadowolonych ludzi. Gdyby nie to, że pan profesor szydzi z młodych, którzy z głupoty idą na humanistyczne studia, można by pomyśleć, że zdjęcie jest reklamą Wyższej Szkoły Reklamy. Profesor Cellary uważa, że każda osoba po studiach posiada kompetencje do prowadzenia własnej firmy i etaty w ogóle nie mają sensu. Argument, że pracodawcy mogą robić co chcą przez to, że umowy śmieciowe nie gwarantują żadnych świadczeń socjalnych odpiera twierdząc, że takie jest życie koniec kropka. Siedząc zapewne w skórzanym fotelu.

Już w czasach licealnych mówiłam, że to nie jest żaden wielki sukces Polski, że mamy taki imponujący odsetek studentów. Że naprawdę nie ma takiej konieczności, żeby prosty lud się kształcił. Efekt jest taki, że przyszło mi studiować z osobami, które powinny się np. zająć hydrauliką, a nie dziennikarstwem. Studia dziennikarskie uchodzą za głupie, pewnie słusznie, ale przez to, że istnieje ten chory pęd na kształcenie produkują półgłówków, którzy nie potrafią poprawnie wypisać liter w alfabecie, ale dążą do zatrudnienia w mediach (albo co gorsza w PR-rze, który w ogóle powinien zostać zlikwidowany), psując rynek swoimi obniżonymi oczekiwaniami i gotowością do spania w samochodzie metaforycznie rzecz ujmując. Na tej zasadzie dewaluuje się wszystko. Bo do setek szkół wyższych trafiają osoby z ograniczonym aparatem poznawczym, więc obniża się jakość kształcenia. Któremu światłemu profesorowi będzie się chciało przekazywać wszechstronną wiedzę, jeżeli zamiast studentów ma włoszczyznę? Wielbłąd przez ucho igielne nie przelezie, nie ma zmiłuj, z pietruszki nie zrobisz inteligenta. Połowa magistrów powinna się zatrzymać na technikach i zawodówkach. Czemu tak się nie stało? Bo w zeszłej dekadzie działalność propagandowa rządu i mediów takich jak Wyborcza niestety wyprała młodym ludziom mózgi, że muszą studiować. I teraz się wszyscy dziwią, że dla młodzieży nie ma pracy i że młodzież jest sfrustrowana. Za ściemę trzeba płacić. Bo na litość, czy ktoś mądry, czy głupi akurat poczucie bezpieczeństwa w pracy powinien mieć zagwarantowane. I ludzkie podejście. Lepiej być magistrem z poczuciem klęski, czy zadowolonym hydraulikiem? Na poczucie własnej wartości wpływa nie to, czy ma się magistra, tylko to, czy ktoś na rozmowie kwalifikacyjnej sprowadzi cię do zestawu cech z tabelki, obrazi a potem nie przyjmie, bo jesteś za brzydki, nie masz doświadczenia tylko te szkoły nieszczęsne, lub nie daj boże planujesz mieć dziecko. Podobno żyjemy w Europie i przyświecają nam jakieś wartości. I naprawdę część młodych magistrów chętnie by się zadowoliła wykształceniem technicznym, czy zawodowym, bo studiowała na odwal się, a nie z umiłowania wiedzy. Oni chcieli tylko tego poczucia bezpieczeństwa i szacunku wynikającego z faktu, że są ludźmi, a nie z tego, że udało im się prześcignąć wielotysięczną konkurencje w drodze po byle jaką pracę. Słowa profesora, który twierdzi, że skoro już się studia skończyło, to się teraz trzeba samemu martwić, są krzywdzące i niesprawiedliwe. Bo jest cała ogromna grupa, która straciła na te studia mnóstwo czasu pomimo braku predyspozycji i/lub braku chęci i została z ręką w nocniku.

Wchodząc dzisiaj na rynek pracy ma się pełne prawo do rozgoryczenia. Bo zostało nam wmówione, że mamy myśleć w kategoriach narcystycznych i w siebie pakować wiedzę i skille różnego rodzaju, ale nikt tego narcyzmu nie pielęgnuje inaczej niż poprzez reklamy, które wciąż produkują informacje, że mamy wybór i wszystko od nas zależy. Rzeczywistość społeczna odziera nas z godności, sprzedając nam nieosiągalny model życia oparty na konsumpcji, równocześnie zamykając wszystkie drogi do jego wdrożenia. I właściwie nie mówię za siebie, bo mi nawet nie jest źle. Ja mówię w imieniu tych pań z wysokich obcasów i tych, co powychodzili oburzeni z transparentami. Bo oni naprawdę mają prawo czuć się oburzeni. System dokonał zamachu na ich poczucie tożsamości. Trudno to tak po prostu przełknąć i siedzieć cicho.

PS. Jak mi się w zeszłym roku popsuł piecyk i przyszedł pan hydraulik miałam wrażenie, że jest niezwykle zadowolony z tego całego zamieszania. Wziął kilkaset złotych robocizny za 3 godziny pracy i wrócił do domu się opalać.